Masz dość leniwych wakacji w słońcu Egiptu? Znudziły ci się górskie wyprawy rowerowe? Byłeś już na safari w Afryce i pływałeś kajakiem po rwących potokach? Możesz o tym zapomnieć. To zabawa dla dzieci. Jeśli chcesz poczuć prawdziwy przypływ adrenaliny, przedstawiamy najbardziej niebezpieczne miejscowości wypoczynkowe na ziemi. Często ostatnie, do jakich pojedziesz.

Somalia

Od początku lat dziewięćdziesiątych Somalia pogrążona jest w chaosie. W kraju panuje anarchia. W 2004 roku odbyły się tam wybory władz tymczasowych, jednak do tej pory nie mają one nawet swojej stałej siedziby na terytorium kraju. Nie funkcjonuje więc jakikolwiek uznawany rząd, nie działa administracja publiczna, a instytucje państwowe po prostu nie istnieją. Z tego powodu trudno zdobyć jakąkolwiek legalną wizę wjazdową.

Do Somalii najlepiej dostać się drogą lądową z Etiopii, która (jak na tamten region) jest stosunkowo bezpiecznym państwem. W Somalii właściwie nie istnieje żaden system trwałych dróg, więc do podróży niezbędny jest samochód z napędem na cztery koła. Na terytorium Somalii jedynym miejscem, w którym masz jakiekolwiek szanse na przeżycie to Mogadishu, stolica kraju. Zanim jednak tam dotrzesz, prawdopodobnie zginiesz z rąk licznych klanów czy ugrupowań zbrojnych, które podzieliły kraj na swoje strefy wpływów.

Do Somalii nie latają żadne linie lotnicze, poza prywatnymi czarterami dostawców broni i nielicznymi organizacjami charytatywnymi, których samoloty zrzucają pomoc nawet nie lądując na ziemi. Ostatnią możliwością dotarcia do tego zapomnianego przez Boga kraju jest droga morska. Polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych, z uwagi na licznych piratów grasujących przy wybrzeżach Somalii, szanse przeżycia takich podróżników określa jednak na mniejsze niż 10%.

Czad

Wizę wjazdową do Czadu można uzyskać w placówkach dyplomatycznych. Najbliższe są w Moskwie i Paryżu.

W Czadzie występuje duże zagrożenie epidemiologiczne, dobrze jest więc przed wyjazdem zaszczepić się przeciwko żółtej febrze, cholerze, tyfusowi, zapaleniu wątroby typu A i B oraz malarii. Jeśli na terytorium kraju zachorujesz na którąś z tych chorób - umrzesz. W Czadzie praktycznie nie istnieje żadna infrastruktura szpitalna. Nie zaleca się też podróży w kwietniu i maju, wtedy w kraju temperatury sięgają ponad 50 stopni Celsjusza.

Jedynym miejscem, w którym można przeżyć, podobnie jak w Somalii, jest stolica kraju - Ndżamena. Jednak i tutaj trzeba uważać. Czad to chyba jedyny kraj, którego władze, w razie kolizji drogowej, sugerują ucieczkę z miejsca wypadku. W przeciwnym razie zagraniczny kierowca zostanie zlinczowany przez miejscową ludność. Podróż nocą to również wyrok śmierci, z uwagi na uzbrojone bandy, które okradają i zabijają wszystkich, którzy staną im na drodze. Wyjazd poza stolicę, gdzie toczą się walki pomiędzy wojskami rządowymi i rebeliantami, możliwy jest tylko w konwoju kilku samochodów, najlepiej opancerzonych. Ponadto w północnej części kraju trzeba uważać na pola minowe. Większość dróg w porze deszczowej (lipiec - październik) jest nieprzejezdna, a zaopatrzenie się w paliwo graniczy z cudem. Dobrym pomysłem jest więc skorzystanie z oferty kilku prywatnych linii lotniczych, które utrzymują jeszcze połączenia wewnątrz kraju.

Irak

Polacy do Iraku mogą wjechać na podstawie wiz wydawanych przez irackie placówki dyplomatyczne. Odkąd cywilne loty do tego kraju zostały wznowione, zaleca się tylko ten rodzaj podróży. Lądowe przejścia graniczne przez większość czasu są co prawda otwarte, ale ten sposób podróżowania jest wysoce niebezpieczny. Do Bagdadu latają tylko dwie linie: jordańskie Royal Jordanian i irackie Iraqi Airways. Nieco bezpieczniejsze jest lotnisko w Erbilu, można się tam dostać m.in. z Frankfurtu, Amsterdamu i Londynu.

W Iraku obecnie jest możliwe podróżowanie poza Bagdadem, jednak dla turystów wiąże się to z ogromnym ryzykiem. Regularnie zdarzają się ostrzały samochodów cywilnych. Przy drogach codziennie eksplodują ładunki wybuchowe, a porwania cudzoziemców dla okupu lub w celach politycznych to chleb powszedni. Poza Bagdad najlepiej więc wyjeżdżać w towarzystwie specjalnej ochrony, która do najtańszych nie należy.

W Iraku można zginać nie tylko z rąk rebeliantów. Podstawą przeżycia jest wykonywanie wszystkich poleceń patroli wojskowych, zarówno amerykańskich jak i irackich. Odmowa zatrzymania się lub podejrzane zachowanie oznacza natychmiastowe rozstrzelanie, co miało miejsce już wielokrotnie. Często też zdarzają się napady, kradzieże, gwałty. Turyści powinni przebywać jedynie w miejscach chronionych, czyli publicznych. Na ulicach codziennie dochodzi do wymiany strzałów, a zamachy terrorystyczne zdarzają się bardzo często. Ataki samobójcze, samochody pułapki, bomby, ostrzały z rakiet i moździerzy nie są skierowane tylko w obiekty wojskowe, lecz często trafiają w urzędy, placówki dyplomatyczne, hotele i posterunki policji.

W tej chwili irackie życie powoli wraca do normy. W miarę normalnie działają ministerstwa, banki, restauracje, sklepy. Funkcjonują sieci telefonii komórkowej, chociaż w wielu miastach nie ma zasięgu. Istnieją kawiarenki internetowe i działają urzędy pocztowe. Popularnym środkiem transportu są taksówki. Podróżowanie jednak jest bardzo utrudnione. Ze względów bezpieczeństwa często blokowane są ulice i mosty. W kraju następują ciągłe przerwy w dostawach prądu, jednak większość hoteli ma swoje własne generatory. W stolicy nie ma też większego problemu z zaopatrzeniem się w żywność i artykuły pierwszej potrzeby. W powszechnym użyciu są dolary amerykańskie, a ceny nie odbiegają od europejskich.

Demokratyczna Republika Konga

Wjazd możliwy jest na podstawie wizy, która można dostać w ambasadzie DRK w Warszawie.

W tej chwili w Kongu panuje epidemia gorączki krwotocznej Ebola. Amatorzy mocnych wrażeń nie będą więc zawiedzeni. Poza Ebolą można natknąć się na ogniska cholery, malarii i duru brzusznego. Na służbę zdrowia nie ma co liczyć, bo ta oferuje usługi jedynie na podstawowym poziomie.

Miłym zaskoczeniem może być uznawanie przez DRK polskiego prawa jazdy. Podróżowanie po kraju samochodem samo w sobie już jest jednak ryzykownym pomysłem. Kongijscy kierowcy nie przestrzegają bowiem żadnych zasad kodeksu ruchu drogowego, a ich samochody są w fatalnym stanie. Często nie mają hamulców albo świateł. Gdyby udało ci się nie wziąć udziału w stłuczce, to z pewnością zostaniesz zatrzymany przez liczne posterunki wojskowe. Za przepuszczenie przez blokadę żołnierze domagają się pieniędzy, papierosów, alkoholu, itd. Poza tym występują ogromne problemy z zaopatrzeniem się w paliwo.

Poziom bezpieczeństwa w DRK jest tragiczny. Na porządku dziennym są napady z bronią w ręku, które zdarzają się już nawet w centrum stolicy. Jednak w czasie epidemii Eboli, przestępczość wydaje się być najmniejszym z problemów turysty.

Kolumbia

Żeby wjechać do Kolumbii potrzebna jest wiza. Można ją uzyskać w każdym konsulacie tego kraju.

Od wielu lat Kolumbia należy do czołówki krajów zagrożonych zamachami terrorystycznymi, a poziom przestępczości zorganizowanej i pospolitej bije wszelkie rekordy. Spora część kraju jest kontrolowana przez uzbrojone grupy, które do walki między sobą używają ciężkiej broni, a nawet lotnictwa. Często organizowane są zamachy terrorystyczne na centra handlowe, banki, instytucje państwowe. Porwania dla okupu to jeden z głównych (poza przemytem narkotyków) środków utrzymania lokalnych gangów. Turyści zazwyczaj porywani są z autobusów dalekobieżnych. Policja i wojsko, w okresach świątecznych i podczas wakacji, często obstawia uczęszczane trasy w celu poprawy bezpieczeństwa, ale niewiele to jednak pomaga. W największych miastach, takich jak Bogota, podstawowym źródłem niebezpieczeństwa są zamachy, często z użyciem samochodów pułapek. W mniejszych miejscowościach niemal codziennie dochodzi do strzelanin między gangami, w których giną przypadkowi ludzie.

Jeżeli uda ci się jednak przeżyć wojnę gangów, możesz skorzystać z licznych ofert przewiezienia niewielkiego pakunku przez granicę. Kolumbia z roku na rok zostrza kary za przemyt narkotyków, a brak umowy z Polską gwarantuje spędzenie wyroku w kolumbijskim więzieniu, gdzie warunki należą do jednych z najgorszych na świecie. Końca kary doczekuje tam co druga osoba.