4 kwietnia na ekrany polskich kin wchodzi nominowany do dwóch Oskarów i 29 innych nagród najnowszy film Seana Penna „Into the Wild”. Autentyczna historia, paradoksalnie, doceniona przez ludzi, od których główny bohater stara się uciec. I choć robi to aż przez dwie godziny i dwadzieścia osiem minut, plan się nie udaje, bo film i tak zdobywa osiem prestiżowych nagród.

Cudowna ścieżka dźwiękowa, za którą wziął się sam Eddie Vader — legendarny wokalista zespołu Pearl Jam — już na początku sugeruje, że będzie to film nietypowy. Głos Vadera zapowiada obraz, który złamie poprawny ład od lat z uporem tworzony przez wielkich Hollywoodu. Tak też rzeczywiście się stanie, bo film — pomimo sielankowego wydźwięku — udowodni, że życie to nie „big dream”, a rzeczywistość potrafi być wredną kreaturą, która nigdy nie przebacza. U Penna nie ma więc happy endu. Nie ma dużych pieniędzy, ani pięknej miłości. Zamiast tego, twórcy filmu zdają się wołać: — Hej! Na tym cuchnącym obłudą świecie są jeszcze inne wartości i my wam to udowodnimy!

Ta sztuka szczególnie dobrze udaje się Christopherowi McCandlessowi, w którego rolę wcielił się zabójczo autentyczny Emile Hirsch. McCandless to ikona amerykańskiej młodzieży z wyższych sfer. Bogaty chłopak z dobrego domu, który kończy elitarny college, rzuca wszytko i niespodziewanie wyjeżdża na Alaskę, by żyć w dziczy. Pozornie infantylny pomysł na film okazał się strzałem w dziesiątkę. Powstało dzieło, którego nie da się zapomnieć. Aktor z reżyserem stworzyli coś, co odbije się w psychice widza na długi czas i będzie do niego wracać zawsze, gdy życie zacznie się komplikować. — A może rzucić to wszystko i wyjechać daleko stąd, tak jak McCandless? — zapyta podświadomość, w której obraz Penna zostanie już do końca dni, leżąc na półeczce z napisem: „alternatywa dla wypełnionego pieniędzmi, pośpiechem i kłamstwami życia”.

Into the Wild (USA, 2007)

Reżyseria: Sean Penn

Scenariusz: Sean Penn

Na podstawie książki: Jon Krakauer